ΜΕΡΟΣ 6 — «Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΕΙΧΕ ΓΡΑΨΕΙ ΕΝΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ — ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΟΝΟ ΠΡΟΤΑΣΗ ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΚΛΑΨΩ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΗΔΕΙΑ»
Το γράμμα είχε γραφτεί λίγο πριν από τη διάγνωση.
Τα γράμματα ήταν μικρά και ασταθή.
Σαν να ήξερε ότι ο χρόνος του τελείωνε.
«Η Σιμόν είναι δυνατή γυναίκα.»
Σταμάτησα.
Έβαλα το χέρι στο στόμα μου.
Συνέχισα.
«Είναι πιο ευγενική από όσο αξίζει ο κόσμος.»
Έκλεισα τα μάτια.
Ήταν ο μπαμπάς μου.
Ακόμα και λίγο πριν πεθάνει, σκεφτόταν εμένα.
«Θα της τα πω όλα.»
Ακολούθησε μια μεγάλη παύση στο χαρτί.
«Μπορεί να θυμώσει μαζί μου.»
Ένα δάκρυ έπεσε πάνω στη σελίδα.
«Αλλά της αξίζει η αλήθεια περισσότερο από όσο εγώ αξίζω τη συγχώρεσή της.»
Έσφιξα το γράμμα.
«Γιατί δεν μου το είπες;»
Το σπίτι δεν απάντησε.
Κοίταξα την άδεια καρέκλα του.
«Θα μπορούσα να είχα αντέξει την αλήθεια.»
Αλλά μέσα μου ήξερα την απάντηση.
Ο μπαμπάς φοβόταν.
Όχι για τον εαυτό του.
Για μένα.
Φοβόταν ότι αν μου έλεγε πως η μητέρα μου με είχε επιλέξει να μην είμαι στη ζωή της, θα περνούσα ολόκληρη τη ζωή μου αναρωτώμενη τι έφταιξε σε εμένα.
Κι έτσι κουβάλησε μόνος του την αλήθεια.
Όπως είχε κουβαλήσει όλα τα υπόλοιπα.
Την επόμενη μέρα πήγα στον δικηγόρο.
«Θέλω να δω όλα τα έγγραφα.»
Ο κύριος Λιούις άνοιξε έναν φάκελο.
Εκεί υπήρχαν οι δικαστικές αποφάσεις.
Η μητέρα μου είχε συμφωνήσει στην αποκλειστική επιμέλεια.
Υπήρχε και προτεινόμενο πρόγραμμα επισκέψεων.
Εκείνη το είχε απορρίψει.
Το διάβασα δύο φορές.
Δεν υπήρχε αμφιβολία.
Η μητέρα μου είχε τη δυνατότητα να επιστρέψει.
Επέλεξε να μην το κάνει.
Αλλά ο μπαμπάς είχε κάνει κι εκείνος επιλογές.
Είχε κρύψει τις κάρτες.
Είχε κρύψει τα χρήματα.
Είχε αποφασίσει μόνος του τι μπορούσα να αντέξω.
Και για πρώτη φορά, ένιωσα θυμό και απέναντί του.
«Τον αγαπούσα», είπα.
«Το ξέρω.»
«Αλλά έκανε λάθος.»
Ο κύριος Λιούις έγνεψε.
«Το ήξερε.»
«Και πάλι δεν μου το είπε.»
«Ήθελε να σου αφήσει χρόνο.»
«Δεν του έμεινε χρόνος.»
Ο κύριος Λιούις δεν απάντησε.
Το βράδυ, έβαλα όλα τα έγγραφα σε ένα κουτί.
Δεν ήθελα να τα καταστρέψω.
Ήθελα να τα κρατήσω.
Όχι για να κατηγορήσω τη μητέρα μου.
Αλλά για να θυμάμαι την πραγματική ιστορία.
Και τότε αποφάσισα κάτι.
Δεν θα άφηνα τη θυσία του μπαμπά να τελειώσει μαζί του.
Θα την έκανα κάτι που θα βοηθούσε κι άλλους.
