ΜΕΡΟΣ 9 — «ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΑΥΤΟ» — Ο ΝΤΑΝΙΕΛ ΜΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣΕ ΚΡΥΦΟ…
Ένα απόγευμα, ο Ντάνιελ καθόταν στη βεράντα.
Κρατούσε ένα παλιό κουτί.
Δεν το είχα ξαναδεί.
«Τι είναι αυτό;»
«Κάτι που κράτησα από τότε.»
«Από τον πόλεμο;»
Έγνεψε.
Άνοιξε το κουτί.
Μέσα υπήρχαν παλιά αντικείμενα.
Μερικές φωτογραφίες.
Ένα μικρό μεταλλικό αντικείμενο.
Και ένα κομμάτι χαρτί.
Το πήρα.
Ήταν μια παλιά φωτογραφία μας.
Εγώ και εκείνος στον χορό.
Το ιβουάρ φόρεμα.
Το χαμόγελό μου.
Τα μαλλιά μου όπως ήταν τότε.
«Το είχες;»
«Ναι.»
«Πώς;»
«Το είχα μαζί μου όταν έφυγα.»
Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα.
«Νόμιζα ότι τα είχα χάσει όλα.»
«Δεν έχασα ποτέ αυτό.»
Έσκυψα πάνω του.
«Γιατί δεν μου το είπες;»
«Φοβόμουν.»
«Τι;»
«Ότι αν σου έλεγα πόσο πολύ σε περίμενα, θα ένιωθες ότι πρέπει να μείνεις μαζί μου επειδή περίμενα κι εγώ.»
Τον κοίταξα.
«Ντάνιελ…»
«Δεν θέλω να μείνεις επειδή το υποσχέθηκες σε ένα δεκαεπτάχρονο αγόρι.»
«Μένω επειδή αγαπώ τον άντρα που είσαι τώρα.»
Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα.
«Αυτό ήθελα να ακούσω.»
Έμεινα δίπλα του.
Για πρώτη φορά κατάλαβα ότι η υπόσχεση που είχαμε δώσει τότε δεν ήταν αλυσίδα.
Ήταν ένα νήμα.
Ένα νήμα που άντεξε τον χρόνο.
Και τώρα μπορούσαμε να το αφήσουμε να γίνει κάτι νέο.
Κάτι δικό μας.
Το επόμενο πρωί αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι απλό.
Να ξαναπάμε στον χορό.
Όχι σε πραγματικό σχολικό χορό.
Σε μια μικρή αίθουσα που νοικιάσαμε.
Βάλαμε μουσική.
Εγώ φόρεσα το παλιό ιβουάρ φόρεμα.
Ο Ντάνιελ φόρεσε κοστούμι.
Και χορέψαμε.
Μόνο οι δυο μας.
Κανείς άλλος.
Όταν τελείωσε το τραγούδι, εκείνος μου ψιθύρισε:
«Έλεν.»
«Ναι;»
«Τώρα μπορώ να πω ότι κράτησες την υπόσχεσή σου.»
Γέλασα.
«Και εσύ κράτησες τη δική σου.»
«Ποια;»
«Γύρισες σπίτι.»
Τον αγκάλιασα.
Και για πρώτη φορά δεν σκέφτηκα τα πενήντα πέντε χρόνια.
Σκέφτηκα μόνο την επόμενη μέρα.
