ΜΕΡΟΣ 8 — ΣΤΑ 73 ΜΟΥ ΕΜΑΘΑ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΧΑΣΕΙ ΜΟΝΟ 55 ΧΡΟΝΙΑ — ΕΙΧΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ ΜΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΑ ΟΤΙ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΠΟΤΕ…
Ο κόσμος πίστευε ότι η ιστορία μας ήταν τραγική.
Εγώ όμως άρχισα να τη βλέπω διαφορετικά.
Ναι.
Χάσαμε πενήντα πέντε χρόνια.
Αυτό δεν μπορούσε να αλλάξει.
Αλλά είχαμε κάτι που πολλοί άνθρωποι δεν είχαν ποτέ.
Μια δεύτερη ευκαιρία.
Ο Ντάνιελ άρχισε να με παίρνει μαζί του σε μέρη που θυμόταν από τα νιάτα του.
Πήγαμε στον λόφο.
Τον ίδιο λόφο όπου είχαμε περάσει την τελευταία μας νύχτα πριν φύγει για το Βιετνάμ.
Καθίσαμε εκεί.
Ο ήλιος έδυε.
«Εδώ μου είπες να φυλάξω το φόρεμα», του είπα.
«Και το έκανες.»
«Ναι.»
«Για πενήντα πέντε χρόνια.»
Χαμογέλασα.
«Δεν ήξερα αν θα ξαναγυρίσεις.»
«Αλλά πίστευες ότι θα το κάνω.»
«Ναι.»
«Γιατί;»
Σκέφτηκα.
«Επειδή ποτέ δεν ένιωσα ότι η ιστορία μας τελείωσε.»
Ο Ντάνιελ πήρε το χέρι μου.
«Κι εγώ.»
Καθίσαμε μέχρι να σκοτεινιάσει.
Τότε μου είπε:
«Ξέρεις τι με φοβίζει περισσότερο;»
«Τι;»
«Ότι θα ξυπνήσω μια μέρα και θα νομίζω ότι όλα αυτά ήταν όνειρο.»
Τον κοίταξα.
«Τότε θα είμαι εκεί για να σου θυμίσω ότι είναι αλήθεια.»
Έσκυψε και με φίλησε στο μέτωπο.
Η ζωή μας δεν ήταν όπως όταν ήμασταν δεκαεπτά.
Ήταν καλύτερη με έναν διαφορετικό τρόπο.
Δεν χρειαζόμασταν να αποδείξουμε τίποτα.
Δεν χρειαζόμασταν να κερδίσουμε χρόνο.
Χρειαζόμασταν μόνο να τον ζήσουμε.
Μερικές φορές περπατούσαμε αργά.
Μερικές φορές ξεχνούσαμε πράγματα.
Μερικές φορές γελούσαμε με το πόσο διαφορετικοί ήμασταν από τα παιδιά που ήμασταν τότε.
Μια μέρα, ο Ντάνιελ με ρώτησε:
«Αν μπορούσες να γυρίσεις πίσω στο 1969, θα άλλαζες κάτι;»
Σκέφτηκα για πολλή ώρα.
«Θα έλεγα στη νεαρή Έλεν να μην φοβάται.»
«Γιατί;»
«Γιατί θα μάθαινε ότι η ζωή μπορεί να σου πάρει πράγματα που δεν περίμενες.»
«Αλλά μπορεί επίσης να σου επιστρέψει κάτι που νόμιζες ότι χάθηκε για πάντα.»
Ο Ντάνιελ χαμογέλασε.
«Και θα μου έλεγες κάτι;»
«Ναι.»
«Τι;»
«Να γυρίσεις σπίτι νωρίτερα.»
Γέλασε.
«Θα προσπαθούσα.»
Εκείνο το βράδυ, πήρα το φόρεμα από την ντουλάπα.
Το κοίταξα.
Δεν ήταν πλέον φυλακισμένο σε μια τσάντα.
Δεν το έκρυβα.
Το κρέμασα δίπλα στα καθημερινά μου ρούχα.
Για πρώτη φορά δεν ήταν σύμβολο αναμονής.
Ήταν μέρος της ιστορίας μου.
Και η ιστορία μου δεν τελείωνε εκεί.
Μόλις είχε αρχίσει ξανά.
