ΜΕΡΟΣ 5 — ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 55 ΧΡΟΝΙΑ, ΑΝΟΙΞΑ ΤΗΝ ΤΣΑΝΤΑ ΜΕ ΤΟ ΦΟΡΕΜΑ — ΚΑΙ Ο ΝΤΑΝΙΕΛ ΜΟΥ ΖΗΤΗΣΕ ΝΑ ΤΟ ΦΟΡΕΣΩ ΞΑΝΑ…
Εκείνο το βράδυ επιστρέψαμε στο σπίτι.
Δεν μπορούσα να κοιμηθώ.
Το παλιό φόρεμα βρισκόταν ακόμα στο πίσω μέρος της ντουλάπας.
Το έβγαλα.
Το άπλωσα πάνω στο κρεβάτι.
Ο Ντάνιελ στάθηκε στην πόρτα.
«Το θυμάμαι.»
Χαμογέλασα.
«Ήσουν εκεί.»
«Ήμουν πολύ ερωτευμένος.»
«Κι εγώ.»
Πέρασα τα δάχτυλά μου πάνω από το ύφασμα.
«Ξέρεις κάτι;»
«Τι;»
«Για πενήντα πέντε χρόνια πίστευα ότι το φόρεμα ήταν σύμβολο αναμονής.»
Ο Ντάνιελ με πλησίασε.
«Και τώρα;»
«Τώρα είναι σύμβολο του ότι κράτησα τον λόγο μου.»
Με κοίταξε.
«Θα το φορέσεις;»
Γέλασα.
«Τώρα;»
«Γιατί όχι;»
«Είμαι εβδομήντα τριών.»
«Και;»
«Δεν είμαι το κορίτσι του 1969.»
Ο Ντάνιελ χαμογέλασε.
«Ούτε εγώ είμαι το αγόρι του 1969.»
Πήρα το φόρεμα.
Το φόρεσα.
Ήταν πιο στενό.
Δεν ταίριαζε όπως παλιά.
Αλλά όταν στάθηκα μπροστά στον καθρέφτη, είδα κάτι που είχα ξεχάσει.
Εμένα.
Όχι τη γυναίκα που περίμενε.
Όχι την αδερφή που εξαπατήθηκε.
Όχι τη γυναίκα που έμεινε μόνη.
Εμένα.
Ο Ντάνιελ στεκόταν πίσω μου.
«Πανέμορφη.»
Γύρισα.
«Ακόμα;»
«Πάντα.»
Γελάσαμε.
Και εκείνη τη νύχτα χορέψαμε στο σαλόνι.
Χωρίς μουσική.
Μόνο οι δυο μας.
Για πρώτη φορά μετά από μισό αιώνα, δεν ένιωθα ότι περίμενα κάτι.
Είχα ήδη φτάσει.
Τις επόμενες ημέρες αρχίσαμε να μαθαίνουμε ξανά ο ένας τον άλλον.
Ο Ντάνιελ μου έλεγε ιστορίες από τη ζωή του.
Εγώ του μιλούσα για τα χρόνια που έζησα μόνη.
Υπήρχαν πράγματα που δεν γνωρίζαμε.
Αγαπημένες ταινίες.
Μικρές συνήθειες.
Φόβοι.
Όνειρα.
Κάποτε τον ρώτησα:
«Γιατί δεν ξαναπαντρεύτηκες;»
Με κοίταξε.
«Εσύ γιατί δεν παντρεύτηκες;»
«Εγώ ρώτησα πρώτη.»
Γέλασε.
«Δεν βρήκα ποτέ κάποιον που να έκανε την καρδιά μου να νιώθει σαν τότε.»
Τα μάτια μου γέμισαν.
«Κι εγώ.»
Η ζωή δεν μπορούσε να μας επιστρέψει τα χαμένα χρόνια.
Αλλά μπορούσε να μας δώσει κάτι άλλο.
Χρόνο που θα ήταν πραγματικά δικός μας.
Κάποια στιγμή, όμως, χτύπησε το τηλέφωνο.
Ήταν η Μάργκαρετ.
Κοίταξα την οθόνη.
Ο Ντάνιελ με ρώτησε:
«Θες να απαντήσεις;»
Έμεινα σιωπηλή.
Τελικά πάτησα το κουμπί.
«Ναι;»
Η φωνή της ήταν σπασμένη.
«Έλεν… υπάρχει κάτι ακόμα που πρέπει να ξέρεις.»
Πάγωσα.
«Τι;»
«Δεν σου είπα όλη την αλήθεια.»
Κοίταξα τον Ντάνιελ.
Και κατάλαβα ότι η ιστορία μας δεν είχε τελειώσει ακόμα.
