ΜΕΡΟΣ 6 — Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΦΑΚΕΛΟΣ ΕΚΡΥΒΕ ΕΝΑ ΜΥΣΤΙΚΟ ΠΟΥ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΑΔΕΛΦΕΣ ΚΡΑΤΟΥΣΑΝ ΓΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ Ο ΝΟΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΒΛΕΠΕ
Ο Νόα κράτησε τον δεύτερο φάκελο.
«Δεν θέλω να ανοίξω τίποτα άλλο.»
Η Λίλι γέλασε.
«Θα τον ανοίξεις.»
«Τι κάνατε;»
«Τίποτα παράνομο.»
«Αυτό δεν με καθησυχάζει.»
Η Έμμα πήρε τον φάκελο.
«Άνοιξέ τον.»
Μέσα υπήρχε ένας τραπεζικός φάκελος.
Ο Νόα κοίταξε τα χαρτιά.
«Τι είναι αυτό;»
Η Γκρέις είπε:
«Ένας λογαριασμός.»
«Για ποιον;»
«Για σένα.»
Ο Νόα συνοφρυώθηκε.
«Όχι.»
«Δεν σου ζητήσαμε να συμφωνήσεις.»
«Δεν χρειάζομαι τα χρήματά σας.»
Η Έμμα κάθισε δίπλα του.
«Το ξέρουμε.»
«Τότε γιατί;»
«Επειδή εσύ πέρασες είκοσι δύο χρόνια φροντίζοντας το μέλλον μας.»
Η Λίλι συνέχισε:
«Όταν πήραμε την πρώτη μας δουλειά, αρχίσαμε να βάζουμε χρήματα στην άκρη.»
«Κρυφά;»
«Ναι.»
Ο Νόα γέλασε μέσα στα δάκρυά του.
«Δεν μπορώ να πιστέψω ότι το κάνατε.»
«Το κάναμε.»
«Πόσο;»
Η Γκρέις του είπε το ποσό.
Ο Νόα έμεινε άφωνος.
«Δεν μπορώ να το δεχτώ.»
«Μπορείς.»
«Όχι.»
Η Έμμα έσκυψε μπροστά.
«Θείε, άκουσέ με.»
Ο Νόα την κοίταξε.
«Δεν προσπαθούμε να σου πληρώσουμε αυτά που έκανες.»
«Τότε;»
«Προσπαθούμε να σου δώσουμε κάτι που δεν μας έδωσες ποτέ την ευκαιρία να σου δώσουμε.»
«Τι;»
«Ελευθερία.»
Η λέξη έμεινε στον αέρα.
Ο Νόα κατέβασε τα μάτια.
Για είκοσι δύο χρόνια είχε πιστέψει ότι η αγάπη σήμαινε θυσία.
Ότι αν αγαπούσε κάποιον, έπρεπε να δώσει τα πάντα.
Και τώρα οι τρεις κόρες του —αν και βιολογικά ήταν ανιψιές του— του έλεγαν κάτι διαφορετικό.
«Θέλουμε να ζήσεις», είπε η Γκρέις.
«Ζω.»
«Όχι έτσι.»
Η Λίλι χαμογέλασε.
«Θέλουμε να ταξιδέψεις.»
Η Έμμα πρόσθεσε:
«Να αγοράσεις το σπίτι που ήθελες.»
Η Γκρέις είπε:
«Να κάνεις ό,τι ανέβαλες.»
Ο Νόα έσκυψε το κεφάλι.
Και τότε η Λίλι τον κοίταξε.
«Και να πάρεις τη Νταϊάνα μαζί σου, αν θέλεις.»
Ο Νόα σήκωσε απότομα το κεφάλι.
«Τι;»
Τα τρία κορίτσια αντάλλαξαν βλέμματα.
«Ξέρουμε για τη Νταϊάνα.»
«Πώς;»
Η Έμμα γέλασε.
«Δεν είμαστε πια έξι χρονών.»
«Πότε το μάθατε;»
«Πριν χρόνια.»
Ο Νόα ένιωσε αμηχανία.
«Δεν υπάρχει τίποτα.»
Η Λίλι τον κοίταξε.
«Ακόμα χειρότερα.»
«Τι εννοείς;»
«Υπάρχει κάτι. Απλώς φοβάσαι να το παραδεχτείς.»
Ο Νόα δεν απάντησε.
Και τότε η Γκρέις είπε:
«Δεν θέλουμε να είσαι μόνο ο άνθρωπος που μας μεγάλωσε.»
Η φωνή της μαλάκωσε.
«Θέλουμε να είσαι και ο Νόα.»
Εκείνος έκλεισε τα μάτια.
Και για πρώτη φορά κατάλαβε ότι ίσως όλα αυτά τα χρόνια δεν είχε θυσιάσει μόνο πράγματα.
Είχε θυσιάσει και την ιδέα ότι άξιζε να ζητήσει κάτι για τον εαυτό του.
Το ίδιο βράδυ, αφού οι κοπέλες έφυγαν, κάθισε μόνος στο διαμέρισμά του.
Κοίταξε τον φάκελο.
Μετά πήρε το τηλέφωνο.
Βρήκε έναν αριθμό που είχε αποθηκεύσει ξανά εκείνο το βράδυ.
Νταϊάνα.
Πάτησε κλήση.
Η Νταϊάνα απάντησε αμέσως.
«Νόα;»
Εκείνος πήρε ανάσα.
«Μπορώ να σε δω;»
Η Νταϊάνα σώπασε.
«Τώρα;»
«Αν μπορείς.»
«Μπορώ.»
Ο Νόα σηκώθηκε.
Δεν ήξερε τι θα έλεγε.
Δεν ήξερε τι θα συνέβαινε.
Αλλά αυτή τη φορά δεν θα εξαφανιζόταν.
ΜΕΡΟΣ 6
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 7…
συνέχεια στην επόμενη σελίδα
