Σήμερα έχω γενέθλια.
Και για πρώτη φορά εδώ και χρόνια, το ένιωσα πιο βαριά από ποτέ.
Είμαι γιατρός. Περνάω τις μέρες μου ανάμεσα σε δωμάτια νοσοκομείου, σε πρόσωπα γεμάτα αγωνία, σε μάτια που ψάχνουν ελπίδα. Κρατάω χέρια ανθρώπων που φοβούνται, σκουπίζω δάκρυα συγγενών, δίνω υποσχέσεις που μερικές φορές δεν είμαι σίγουρος αν μπορώ να κρατήσω.
Κάθε μέρα δίνω ένα κομμάτι από εμένα.
Αλλά όταν τελειώνει η βάρδια… όταν βγάζω την άσπρη μπλούζα και κλείνω πίσω μου την πόρτα… όλα αλλάζουν.
Το σπίτι είναι ήσυχο. Πολύ ήσυχο.
Δεν υπάρχει κανείς να πει “καλώς ήρθες”.
Δεν υπάρχει κανείς να ρωτήσει “πώς πήγε η μέρα σου;”
Σήμερα, στα γενέθλιά μου, η σιωπή ήταν ακόμα πιο δυνατή.
Δεν έχω οικογένεια να μου τραγουδήσει το “Χρόνια Πολλά”.
Δεν έχω μια αγκαλιά να με περιμένει.
Μόνο φωτογραφίες, αναμνήσεις και εκείνη η περίεργη αίσθηση ότι έχω δώσει τόσα πολλά στη ζωή… αλλά δεν έχω κρατήσει τίποτα για μένα.
Μερικές φορές, ακόμα και οι ήρωες… αισθάνονται μόνοι.
Και ίσως, κάτι περισσότερο από ένα δώρο… αυτό που θέλω είναι να νιώσω ότι ανήκω κάπου. Ότι κάποιος με σκέφτεται, όχι επειδή τον βοήθησα… αλλά απλά επειδή υπάρχω.
Το πρωί πήγα στο νοσοκομείο όπως κάθε άλλη μέρα.
Δεν είπα σε κανέναν ότι είναι τα γενέθλιά μου. Δεν το συνηθίζω. Δεν θέλω προσοχή. Ίσως γιατί βαθιά μέσα μου φοβάμαι ότι δεν θα αλλάξει τίποτα.
Οι ώρες πέρασαν γρήγορα. Εξετάσεις, διαγνώσεις, επείγοντα.
Κάποια στιγμή μπήκα σε ένα δωμάτιο παιδιατρικής.
Ήταν ένα μικρό κορίτσι, περίπου 7 χρονών. Είχε έναν ορό στο χέρι, αλλά το πρόσωπό της ήταν γεμάτο φως.
Μόλις με είδε, χαμογέλασε.
«Γιατρέ, σήμερα είναι τα γενέθλιά μου», μου είπε με ενθουσιασμό.
Στάθηκα για λίγο.
Χαμογέλασα κι εγώ.
«Αλήθεια; Χρόνια πολλά!» της είπα.
Με κοίταξε λίγο πιο προσεκτικά. Σαν να προσπαθούσε να διαβάσει κάτι μέσα μου.
Και μετά είπε κάτι που δεν περίμενα:
«Και εσείς… φαίνεστε λίγο λυπημένος. Είναι και τα δικά σας γενέθλια;»
Πάγωσα.
Δεν ήξερα τι να πω.
Κανείς δεν το είχε καταλάβει όλη μέρα. Και όμως… ένα παιδί το είδε σε λίγα δευτερόλεπτα.
«Ναι…» της είπα τελικά σιγά. «Είναι και τα δικά μου.»
