Το χαμόγελό της έγινε ακόμα πιο μεγάλο.
Άπλωσε το χέρι της στο κομοδίνο, πήρε ένα μικρό, μισοφαγωμένο μπισκότο και μου το έδωσε.
«Τότε… να το μοιραστούμε.»
Κάθισα δίπλα της.
Πήρα το μπισκότο.
Και εκείνη τη στιγμή… κάτι μέσα μου έσπασε.
Όχι από πόνο… αλλά από κάτι πιο βαθύ.
Ήταν η πρώτη φορά εκείνη τη μέρα που δεν ένιωθα αόρατος.
Μιλήσαμε λίγο. Μου είπε για το σχολείο της, για τους φίλους της, για το πώς θέλει να γίνει “κάτι σαν γιατρός αλλά πιο χαρούμενος”. Γέλασα.
Και για λίγα λεπτά… ξέχασα τα πάντα.
Όταν σηκώθηκα να φύγω, μου είπε:
«Μην είστε λυπημένος. Σήμερα είναι όμορφη μέρα. Είναι τα γενέθλιά μας.»
Έγνεψα.
Και για πρώτη φορά… το ένιωσα κι εγώ.
Το βράδυ γύρισα σπίτι.
Η σιωπή ήταν ακόμα εκεί.
Αλλά δεν ήταν η ίδια.
Δεν ήταν βαριά. Δεν με πλάκωνε.
Ήταν… ήσυχη.
Έβγαλα τα παπούτσια μου, κάθισα στον καναπέ και σκέφτηκα τη μέρα.
Σκέφτηκα εκείνο το μικρό κορίτσι. Το μπισκότο. Το χαμόγελο.
Και κατάλαβα κάτι που είχα ξεχάσει:
Δεν χρειάζεσαι πάντα πολλούς ανθρώπους για να νιώσεις ότι δεν είσαι μόνος.
Μερικές φορές… αρκεί ένας.
Ένας άνθρωπος που σε βλέπει.
Που σε νιώθει.
Που σου θυμίζει ότι, πίσω από τον ρόλο, υπάρχεις κι εσύ.
