Ίσως να μην έχω κάποιον να με περιμένει στο σπίτι.
Ίσως να μην έχω οικογένεια να μου γιορτάζει τα γενέθλια.
Αλλά έχω στιγμές.
Μικρές, αληθινές στιγμές που γεμίζουν τα κενά.
Και ίσως… αυτό να είναι αρκετό για τώρα.
Πριν κοιμηθώ, κοίταξα τον εαυτό μου στον καθρέφτη.
Για πρώτη φορά δεν είδα μόνο έναν κουρασμένο γιατρό.
Είδα έναν άνθρωπο που συνεχίζει.
Που δίνει.
Που, ακόμα και μέσα στη μοναξιά… βρίσκει λόγο να χαμογελά.
Και ίσως… κάπου εκεί έξω…
κάποιος άλλος να περιμένει ένα χαμόγελο σαν το δικό μου.
Και ίσως… του χρόνου τέτοια μέρα…
να μην είμαι τόσο μόνος.
Αλλά ακόμα κι αν είμαι…
θα θυμάμαι ότι κάποτε, σε ένα μικρό δωμάτιο νοσοκομείου,
μοιράστηκα ένα μπισκότο… και μια στιγμή που άξιζε περισσότερο από οποιοδήποτε δώρο.
