Πήρα μια βαθιά ανάσα και περπάτησα προς το πίσω μέρος του δωματίου όπου βρήκα την καταστροφική διαρρύθμιση του Τραπεζιού Δεκαεννέα. Υπήρχαν πλαστικά ποτήρια και κηρομπογιές σκορπισμένες παντού μαζί με πιάτα με κρύες κοτομπουκιές και ένα μωρό που έκλαιγε σε ένα καρότσι.
Κάθισα στη μέση του χάους μέχρι που ένα νεαρό αγόρι με ένα ακατάστατο παπιγιόν με κοίταξε και είπε ότι του άρεσε το φόρεμά μου. «Σας ευχαριστώ πολύ», απάντησα με ένα μικρό χαμόγελο.
«Μου αρέσουν τα τέρατα και τα γρήγορα αυτοκίνητα», μου είπε κρατώντας ένα μπλε κηρομπογιά. «Μου αρέσουν κι αυτά», είπα καθώς η γυναίκα που παρακολουθούσε τα παιδιά με κοίταξε συμπονετικά από την άλλη πλευρά του τραπεζιού.
«Σε εξόρισαν και στη γωνία;» ψιθύρισε με ένα κουρασμένο γέλιο. Της είπα ότι προφανώς δεν ταίριαζα στο επιθυμητό προφίλ για τα κύρια τραπέζια και μου απάντησε ότι
Τουλάχιστον κανείς σε αυτό το τραπέζι δεν προσποιούνταν ότι ήταν κάποιος άλλος.
Κάθισα εκεί για την επόμενη ώρα μοιράζοντας κουτιά χυμών και ζωγραφίζοντας έναν τεράστιο δράκο για το αγόρι που ονομαζόταν Πάρκερ. Από τη θέση μου στις σκιές, μπορούσα να δω τον αδερφό μου να συμπεριφέρεται σαν να ήταν ο βασιλιάς του κόσμου, ενώ οι γονείς μου έλαμπαν από υπερηφάνεια για την επιτυχία του.
Είχαν περάσει χρόνια κοιτάζοντάς με περιφρονητικά και ρωτώντας αν έγραφα ακόμα πράγματα στο διαδίκτυο, ενώ επαινούσαν τον Τζέφρι που ήξερε πώς να ανέβει την κοινωνική σκάλα. Ποτέ δεν κατάλαβαν ότι ενώ ο Τζέφρι μιλούσε συνεχώς, εγώ ήμουν αυτός που άκουγε και μετέτρεπε αυτές τις παρατηρήσεις σε δυνατά λόγια.
Μέχρι τα είκοσι έξι μου, είχα υπογράψει μυστικά συμβόλαια με μερικούς από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους στη χώρα, οι οποίοι ήταν ευτυχείς να πληρώσουν για τη φωνή μου. Κέρδιζα περισσότερα χρήματα από όσα μπορούσε ποτέ να φανταστεί η οικογένειά μου, αλλά κράτησα την επιτυχία μου κρυφή και δεν μπήκαν ποτέ στον κόπο να κάνουν τις σωστές ερωτήσεις.
Τελειώνα τα φτερά του δράκου του Πάρκερ όταν ένιωσα όλη την ενέργεια της αίθουσας χορού να μετατοπίζεται προς τις μπροστινές πόρτες. Κάθε συζήτηση σταμάτησε καθώς οι καλεσμένοι γύρισαν για να δουν ότι ο Ξάβιερ Θορν είχε επιτέλους φτάσει.
Ο Ξαβιέ δεν μπήκε απλώς στο δωμάτιο επειδή ήταν από τους ανθρώπους που τραβούσαν την προσοχή χωρίς να χρειάζεται να πουν ούτε μια λέξη. Φορούσε ένα ανθρακί κοστούμι και κοίταζε γύρω από την αίθουσα με την ήρεμη αυτοπεποίθηση κάποιου που δεν είχε τίποτα άλλο να αποδείξει.
Ο Τζέφρι έτρεξε σχεδόν στο πάτωμα για να τον υποδεχτεί και να του πει τι απίστευτη τιμή ήταν που τον είχαν στο γάμο. Ο Ξαβιέ του έσφιξε το χέρι ευγενικά, αλλά τα μάτια του σάρωναν ήδη το δωμάτιο σαν να έψαχνε κάποιον συγκεκριμένο.
«Έχουμε μια θέση για σένα στο τραπέζι του επικεφαλής δίπλα στους κύριους επενδυτές», είπε ο Τζέφρι χαμογελώντας σαν να είχε μόλις κερδίσει ένα βραβείο. Ο Ξαβιέ απάντησε ότι στην πραγματικότητα θα προτιμούσε ένα πολύ πιο ήσυχο μέρος όπου θα μπορούσε να χαλαρώσει.
Ο Τζέφρι φαινόταν μπερδεμένος και προσφέρθηκε να του ανοίξει ένα ιδιωτικό σαλόνι στο πίσω μέρος του σπιτιού. Ο Ξαβιέ δεν άκουγε πια γιατί το βλέμμα του είχε τελικά προσγειωθεί στο μικροσκοπικό τραπέζι στην άκρη γωνία όπου καθόμουν.
Σύντριψε για ένα δευτερόλεπτο πριν ένα γνήσιο και ζεστό χαμόγελο απλωθεί στο πρόσωπό του καθώς άρχισε να περπατάει κατευθείαν προς το μέρος μου. Ο Τζέφρι τον ακολούθησε με ένα βλέμμα απόλυτου τρόμου, ενώ εγώ προσπαθούσα να μην χυθεί το χυμό του Πάρκερ στην αγκαλιά μου.
«Γεια σας, Κάσιντι», είπε ο Ξαβιέ καθώς έφτασε στο τραπέζι μας και κοίταξε τα κραγιόνια και τις νιφάδες. «Καλησπέρα, κύριε Θορν», απάντησα καθώς ο Τζέφρι έκανε ένα βήμα μπροστά για να ζητήσει συγγνώμη για την παρουσία μου.
«Κύριε, λυπάμαι πολύ που σας ενοχλεί η αδερφή μου», τραύλισε ο Τζέφρι λέγοντάς μου να σηκωθώ και να φύγω αμέσως. Ο Ξαβιέ σήκωσε το χέρι του για να τον σωπάσει και είπε ότι ήμουν στην πραγματικότητα το μόνο άτομο που περίμενε με ανυπομονησία να δει όλο το βράδυ.
Έβγαλε μια μικρή πλαστική καρέκλα και κάθισε στο παιδικό τραπέζι, κάτι που προκάλεσε ένα κύμα σοκαρισμένης σιωπής να διαπερνά ολόκληρη την αίθουσα χορού. Ήταν ένα παράξενο θέαμα να βλέπεις έναν δισεκατομμυριούχο διευθύνοντα σύμβουλο να κάθεται δίπλα σε ένα μωρό που έκλαιγε και ένα πιάτο με μισοφαγωμένες πατάτες.
«Τι δουλεύουμε εδώ πέρα;» ρώτησε ο Ξαβιέ καθώς πήρε ένα πράσινο κραγιόνι από το τραπέζι. Ο Πάρκερ του είπε ότι σχεδιάζαμε έναν δράκο που καταστρέφει φορτηγά και ο Ξαβιέ έγνεψε σοβαρά, σαν να ήταν αυτό το πιο σημαντικό έργο στην αίθουσα.
Έσκυψε προς το μέρος μου και μίλησε αρκετά δυνατά ώστε τα γύρω τραπέζια να ακούσουν κάθε λέξη που έλεγε. «Το προσχέδιο που στείλατε για την κεντρική ομιλία στο Τόκιο ήταν εξαιρετικό, ειδικά το τμήμα για την καινοτομία που γεννιέται από τη σιωπή», σχολίασε.
Ο Τζέφρι έμοιαζε σαν να επρόκειτο να λιποθυμήσει καθώς ρώτησε πώς ήταν δυνατόν να είχα γράψει εκείνη την περίφημη ομιλία. Ο Ξαβιέ γέλασε και του είπε ότι οι άνθρωποι στο επίπεδό του δεν γράφουν το δικό τους υλικό επειδή προσλαμβάνουν τα καλύτερα διαθέσιμα ταλέντα.
«Η αδερφή σου είναι η καλύτερη στον κλάδο», πρόσθεσε ο Ξαβιέ, ενώ εγώ παρακολουθούσα το χρώμα να φεύγει από το πρόσωπο του αδερφού μου. Ο Τζέφρι ρώτησε αν πραγματικά δούλευα γι’ αυτόν και του εξήγησα ότι δούλευα για πολλούς υψηλού προφίλ ηγέτες που εκτιμούσαν την οπτική μου.
«Το πρόγραμμά μου είναι κλεισμένο μέχρι την επόμενη χρονιά, αλλά πάντα βρίσκω χρόνο για τον Ξαβιέ επειδή σέβεται την τέχνη», είπα. Ο Ξαβιέ έγνεψε καταφατικά και είπε σε όλους όσους βρίσκονταν σε κοντινή απόσταση ότι η δουλειά μου άξιζε κάθε δεκάρα που πλήρωνε.
Μερικά στελέχη προσπάθησαν να πλησιάσουν το τραπέζι για να του προτείνουν τις ιδέες τους, αλλά τους είπε ότι ήταν απασχολημένος με το χρωματισμό και ότι θα έπρεπε να του στείλουν email αργότερα. Υποχώρησαν αμήχανα, ενώ ο Τζέφρι στεκόταν εκεί και έμοιαζε με σπασμένο άγαλμα.
«Δεν θα έπρεπε να γυρίσεις στη νύφη σου τώρα;» τον ρώτησε ο Ξαβιέ με απαλή αλλά απίστευτα κοφτή φωνή. Ο Τζέφρι μουρμούρισε μια απάντηση και έφυγε βιαστικά, ενώ οι υπόλοιποι καλεσμένοι τον παρακολουθούσαν με πρωτόγνωρη οίκτο.
Το υπόλοιπο της βραδιάς ήταν μια πλήρης αντιστροφή δύναμης, καθώς οι σερβιτόροι άρχισαν να φέρνουν την καλύτερη σαμπάνια και γλυκά στο Τραπέζι Δεκαεννέα. Άνθρωποι που με αγνοούσαν για χρόνια βρήκαν ξαφνικά λόγους να περάσουν από τη γωνία μας και να μου προσφέρουν τις επαγγελματικές τους κάρτες.
Ο Ξαβιέ και εγώ περάσαμε τις επόμενες δύο ώρες συζητώντας
στα απομνημονεύματα που ήθελε να γράψω και στην επιθυμία του να διατηρήσει την αφήγηση αυθεντική και ανθρώπινη. «Μην αφήσεις την ομάδα μάρκετινγκ να μετατρέψει τη ζωή σου σε εταιρική επωνυμία», τον συμβούλεψα.
«Γι’ αυτό ακριβώς είσαι ο μόνος που εμπιστεύομαι να το κάνει αυτό», απάντησε καθώς ο Πάρκερ του ζήτησε να προσθέσει περισσότερη φωτιά στο στόμα του δράκου. Τελικά, η τελετή τελείωσε και μπορούσα να δω ότι η αυτοπεποίθηση του Τζέφρι είχε διαλυθεί εντελώς.
