Η ΜΑΜΑ ΤΟΥ ΦΙΛΟΥ ΜΟΥ ΜΕ ΑΠΟΚΑΛΟΥΣΕ «ΧΡΥΣΟΘΗΡΑ» ΓΙΑ 8 ΜΗΝΕΣ — ΜΕΤΑ ΜΕ ΔΙΑΠΟΜΠΕΥΣΕ ΣΤΟ ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΞΕΡΕΙ ΠΟΙΑ ΗΜΟΥΝ… ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ Ο ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΜΙΑ ΦΡΑΣΗ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΚΛΑΨΕΙ
ΜΕΡΟΣ 6 — ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΑΓΝΩΣΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΑΝΟΙΞΕ ΕΝΑ ΜΥΣΤΙΚΟ ΠΟΥ Η ΛΥΔΙΑ ΕΙΧΕ ΚΡΥΨΕΙ ΓΙΑ ΧΡΟΝΙΑ — ΚΑΙ Η ΕΜΜΑ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΑΜΦΙΒΑΛΛΕΙ ΓΙΑ ΟΛΑ
Κράτησα τον φάκελο στα χέρια μου.
Ο Τζέικ στεκόταν απέναντί μου.
«Τι είναι;»
«Δεν ξέρω.»
Άνοιξα.
Μέσα υπήρχε ένα γράμμα.
Η γυναίκα έγραφε ότι γνώριζε τη Λυδία πριν από πολλά χρόνια.
Ότι είχε δει την οικογένεια του Κέβιν να την καταστρέφει ψυχολογικά.
Αλλά υπήρχε κάτι ακόμη.
Η Λυδία, σύμφωνα με το γράμμα, είχε κάποτε αποφασίσει να φύγει.
Να πάρει τον Τζέικ και να ξεκινήσει από την αρχή.
Αλλά ο Κέβιν την έπεισε να μείνει.
«Γιατί;» ρώτησα.
Ο Τζέικ διάβασε το γράμμα.
«Δεν ξέρω.»
Υπήρχε όμως μια φωτογραφία.
Μια παλιά οικογενειακή φωτογραφία.
Στο πίσω μέρος έγραφε:
«Η ημέρα που η Λυδία αποφάσισε να μην φύγει.»
Ο Τζέικ έμεινε ακίνητος.
«Αυτό είναι το σπίτι των παππούδων μου.»
«Ναι.»
«Και αυτός…»
Σταμάτησε.
«Ποιος;»
Δείχνει έναν άντρα στο βάθος.
«Ο αδερφός του πατέρα μου.»
«Τι σχέση έχει;»
Ο Τζέικ δεν ήξερε.
Τηλεφωνήσαμε στη Λυδία.
«Μπορείς να έρθεις;»
Μισή ώρα αργότερα ήταν στην πόρτα.
Όταν είδε τη φωτογραφία, το πρόσωπό της άλλαξε.
«Ποιος σας την έδωσε;»
«Δεν ξέρω.»
«Τι γράφει;»
Της έδωσα το γράμμα.
Το διάβασε.
Τα χέρια της άρχισαν να τρέμουν.
«Ποια είναι αυτή;»
«Δεν ξέρω.»
Κάθισε.
«Υπάρχουν πράγματα που δεν ήθελα ποτέ να ξαναθυμηθώ.»
«Πες μας.»
Η Λυδία έκλεισε τα μάτια.
«Ο αδερφός του Κέβιν προσπάθησε κάποτε να με βοηθήσει.»
«Αλλά η οικογένεια τον έδιωξε.»
«Γιατί;»
«Επειδή πίστευε ότι η οικογένεια κακομεταχειριζόταν εμένα.»
Ο Τζέικ ψιθύρισε:
«Και τι έγινε;»
«Έφυγε.»
«Πού;»
«Δεν ξέρω.»
Το γράμμα έλεγε ότι ο άντρας αυτός είχε αφήσει πίσω του ένα ημερολόγιο.
Και κάποιος το είχε στην κατοχή του.
Η Λυδία φοβήθηκε.
«Δεν θέλω να το βρούμε.»
«Γιατί;»
«Επειδή ίσως αποκαλύψει πράγματα που θα καταστρέψουν την εικόνα που έχεις για την οικογένειά σου.»
Ο Τζέικ την κοίταξε.
«Η εικόνα μου έχει ήδη καταστραφεί.»
Η Λυδία δεν απάντησε.
Τότε χτύπησε ξανά το τηλέφωνο.
Άγνωστος αριθμός.
Απάντησα.
Μια γυναικεία φωνή είπε:
«Έχετε τη φωτογραφία;»
«Ναι.»
«Τότε ξέρετε πλέον ότι η ιστορία δεν τελείωσε.»
«Ποια είστε;»
«Κάποια που χρωστάει στη Λυδία την αλήθεια.»
«Τι αλήθεια;»
Η φωνή σώπασε.
«Ο Κέβιν δεν σας είπε ποτέ τι πραγματικά συνέβη εκείνη τη νύχτα.»
Η γραμμή έκλεισε.
Κοιταχτήκαμε.
Και για πρώτη φορά…
η ιστορία της Λυδίας πήρε μια τρομακτική τροπή.
