Κρατούσε και τα δύο μωρά στην αγκαλιά του σαν να ήταν τα πιο εύθραυστα… και ταυτόχρονα τα πιο πολύτιμα πράγματα στον κόσμο.

Και τώρα… δύο λόγους για να μην τα παρατήσει ποτέ.

Σκέφτηκε όλα όσα τον περίμεναν.
Φαγητό. Πάνες. Γιατροί. Ένα μέλλον που έπρεπε να χτίσει από το μηδέν.

Ήταν τρομακτικό.

Αλλά τότε, ένα από τα μωρά κινήθηκε ελαφρά… και έπιασε το δάχτυλό του.

Και αυτό ήταν αρκετό.

Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα, αλλά δεν τα άφησε να πέσουν.
Όχι από αδυναμία… αλλά από υπόσχεση.

«Σας το ορκίζομαι…» είπε σιγανά.
«Θα κάνω τα πάντα. Τα πάντα… για να μη νιώσετε ποτέ αυτό που ένιωσα εγώ.»

Έξω, ο κόσμος συνέχιζε κανονικά.
Οι άνθρωποι έτρεχαν, γελούσαν, ξεχνούσαν.

Αλλά μέσα σε εκείνο το μικρό δωμάτιο… γεννιόταν κάτι μεγάλο.

Μια νέα αρχή.
Ένας νέος αγώνας.
Μια αγάπη χωρίς όρια.

Κοίταξε ξανά τα πρόσωπά τους… και χαμογέλασε.

Όχι γιατί θα ήταν εύκολο.

Αλλά γιατί… επιτέλους είχε νόημα.