Ο Γιούσα χαμήλωσε το κεφάλι.
«Ναι.»
Η λέξη αυτή ήταν χειρότερη από όλα.
Σηκώθηκε απότομα. «Με χρησιμοποίησαν… και οι δύο;»
Ο Γιούσα πλησίασε, αλλά δεν την άγγιξε.
«Όχι. Στην αρχή ναι… αλλά όχι πια. Δεν ήταν ποτέ σχέδιο να σε πληγώσω. Στην αρχή σε έβλεπα σαν προστασία. Μετά… έγινα άνθρωπος δίπλα σου. Και εσύ…»
Η φωνή του έσπασε λίγο.
«Εσύ έγινες το μόνο αληθινό πράγμα στη ζωή μου.»
Σιωπή.
Έξω, ο άνεμος χτυπούσε την καλύβα σαν να ήθελε να μπει μέσα.
Η Ζαϊνάμπ δάγκωσε τα χείλη της. «Άρα όλα ήταν ψέμα; Η ζωή μας; το “τίποτα ιδιαίτερο”;»
Ο Γιούσα κούνησε το κεφάλι.
«Όχι η ζωή μας. Η αρχή της.»
Εκείνη έκανε ένα βήμα πίσω. «Και τώρα τι είμαι εγώ; Η “κρυφή σύζυγος” ενός πρίγκιπα;»
«Δεν θέλω τίτλους,» είπε ήρεμα εκείνος. «Θέλω εσένα.»
Για πρώτη φορά, η φωνή του δεν ζητούσε άδεια. Ζητούσε αλήθεια.
Η Ζαϊνάμπ έμεινε σιωπηλή.
Και τότε συνέβη κάτι που κανείς από τους δύο δεν περίμενε.
Έξω από την καλύβα ακούστηκαν άλογα.
Πολλά.
Φωνές ανδρών, σιδερένια βήματα, διαταγές.
Ο Γιούσα πάγωσε.
