Ένα 12χρονο κορίτσι παρατήρησε ότι ένας αριθμός είχε αλλάξει στην πινακίδα κυκλοφορίας του… και μετά ψιθύρισε, «Ακολουθήστε με»
ΜΕΡΟΣ 1
Το πρωί που ο Abril έσωσε τη ζωή του Santiago Robles, ήταν μόνο τρία βήματα μακριά από το να μπει στο αυτοκίνητο που θα τον εξαφάνιζε για πάντα.
Ο Santiago μόλις είχε βγει από την έπαυλή του στο Lomas de Chapultepec, ντυμένος με ένα τέλειο κοστούμι, με το τηλέφωνό του να δονείται στο ένα χέρι και τα κλειδιά του στο άλλο.
Είχε μια πτήση για το Μοντερέι.
Μια συνάντηση ενός εκατομμυρίου δολαρίων.
Και μια επικίνδυνη συνήθεια:
Δεν κοίταζε ποτέ κανέναν όταν αργούσε.
Τότε ένιωσε ένα μικρό χέρι να τον αρπάζει από το μανίκι.
«Μην μιλάτε, κύριε», ψιθύρισε ένα κορίτσι. «Ακολουθήστε με».
Ο Santiago κοίταξε κάτω.
Ήταν η Abril.
Ήταν η 12χρονη κόρη του Tomás, του κηπουρού που είχε περάσει χρόνια φροντίζοντας τα τριαντάφυλλα, τις βουκαμβίλιες και το θερμοκήπιο στο κτήμα.
Τα μαλλιά της ήταν δεμένα πίσω με μια κόκκινη κορδέλα.
Το πρόσωπό της ήταν χλωμό.
Και τα μάτια της έλαμπαν από ένα είδος φόβου που κανένα παιδί δεν θα έπρεπε να έχει.
«Άμπριλ, όχι τώρα», είπε ο Σαντιάγο. «Άργησα.»
«Σε παρακαλώ», ψιθύρισε. «Μην τους αφήσεις να σε δουν.»
Ο Σαντιάγο συνοφρυώθηκε.
«Ποιος;»
Αλλά ο Άμπριλ τον τραβούσε ήδη προς την άκρη του δρόμου, πίσω από μια σειρά από μεγάλα πήλινα αγγεία.
Ο Σαντιάγο παραλίγο να της το πει απότομα.
Αλλά κάτι στη φωνή της τον έκανε να σκύψει.
Από εκεί, μπορούσε να δει την μπροστινή πύλη.
Ένα μαύρο σεντάν περίμενε έξω με τη μηχανή αναμμένη.
Ο οδηγός στεκόταν δίπλα στην πίσω πόρτα.
«Αυτός δεν είναι ο οδηγός σου», ψιθύρισε ο Άμπριλ.
Ο Σαντιάγο την κοίταξε επίμονα.
«Φυσικά και είναι. Είναι μαζί μου σχεδόν τρία χρόνια.»
Ο Άμπριλ κούνησε το κεφάλι της.
«Όχι, κύριε. Ο οδηγός σας ανοίγει πάντα την πόρτα με το δεξί του χέρι επειδή κρατάει τα κλειδιά στο αριστερό. Τον βλέπω κάθε εβδομάδα. Αυτός ο άντρας την άνοιξε με το αριστερό του χέρι.»
Έπειτα έδειξε προς το αυτοκίνητο.
«Και η πινακίδα κυκλοφορίας δεν είναι η ίδια. Άλλαξαν έναν αριθμό.»
Ο Σαντιάγο κοίταξε πιο προσεκτικά.
Το αυτοκίνητο ήταν ίδιο.
Μαύρο.
Γυαλιστερό.
Ακριβό.
Αλλά η πινακίδα…
Ένας αριθμός ήταν λάθος.
Το αίμα του πάγωσε.
«Πώς τα ξέρεις όλα αυτά;» ρώτησε.
Ο Άμπριλ κατάπιε με δυσκολία.
«Χθες, πίσω από το θερμοκήπιο, άκουσα τη γυναίκα σου να μιλάει με έναν άντρα.»
Ο Σαντιάγο σταμάτησε να αναπνέει.
«Είπε ότι δεν θα το πρόσεχες επειδή πάντα περπατάς κοιτάζοντας το τηλέφωνό σου. Είπαν ότι θα άλλαζαν το αυτοκίνητο σήμερα. Είπαν ότι αν έμπαινες μέσα, δεν θα έφτανες ποτέ στο αεροδρόμιο.»
Ο Σαντιάγο ένιωσε κάτι αιχμηρό να χτυπάει το στήθος του.
«Λέτε ότι η Βαλέρια εμπλέκεται σε αυτό;»
Η Άμπριλ τον κοίταξε ευθεία στα μάτια.
«Μάλιστα, κύριε.»
Η φωνή του σκλήρυνε.
«Καταλαβαίνετε πόσο σοβαρό είναι να κατηγορώ τη γυναίκα μου για κάτι τέτοιο;»
Η Άμπριλ έβαλε το χέρι της στην τσέπη της και έβγαλε ένα παλιό κινητό τηλέφωνο.
«Γι’ αυτό το ηχογράφησα στο τηλέφωνο του μπαμπά μου.»
Πριν προλάβει να παίξει την ηχογράφηση, χτύπησε το τηλέφωνο του Σαντιάγο.
Το όνομα στην οθόνη έκανε το στομάχι του να σφίξει.
Βαλέρια.
Η γυναίκα του.
Απάντησε.
«Πού είσαι, αγάπη μου;» ρώτησε, με απαλή και τέλεια φωνή. «Ο οδηγός λέει ότι δεν έχεις βγει ακόμα. Θα χάσεις την πτήση σου.»
Ο Σαντιάγο κοίταξε το μαύρο αυτοκίνητο έξω από την πύλη.
«Έρχομαι», είπε.
«Βιάσου», απάντησε η Βαλέρια. «Αυτή η συνάντηση είναι σημαντική.»
«Το ξέρω.»
Τερμάτισε αργά την κλήση.
Έπειτα σηκώθηκε.
«Πρέπει να φύγω.»
Η Άμπριλ τον άρπαξε ξανά από το χέρι.
Αυτή τη φορά, κρατήθηκε με απεγνωσμένη δύναμη.
«Κύριε, αν κάνω λάθος, μπορείτε να απολύσετε τον πατέρα μου. Θα φύγουμε σήμερα. Αλλά αν έχω δίκιο και μπείτε σε εκείνο το αυτοκίνητο…»
Η φωνή της έτρεμε.
«Δεν θα γυρίσεις πίσω.»
Ο Σαντιάγο πάγωσε.
«Τι άλλο άκουσες;»
Τα μάτια της Άμπριλ γέμισαν δάκρυα.
«Είπαν ότι θα σου έπαιρναν το τηλέφωνο και το πορτοφόλι. Είπαν ότι θα σε πήγαιναν κάπου άδειο. Είπαν ότι θα σε άφηναν χωρίς φαγητό μέχρι να είσαι πολύ αδύναμος για να πολεμήσεις.»
Ο λαιμός του Σαντιάγο σφίχτηκε.
«Και μετά;»
Η Άμπριλ χαμήλωσε τη φωνή της.
«Όλοι θα πίστευαν ότι εξαφανίστηκες. Και μετά από αυτό, η ασφάλεια ζωής των είκοσι εκατομμυρίων δολαρίων θα πήγαινε στη γυναίκα σου.»
Ο Σαντιάγο ήθελε να γελάσει.
Ήθελε να πει ότι ήταν αδύνατο.
Ήθελε να χαρακτηρίσει όλο αυτό τρελό.
Η Βαλέρια ήταν μαζί του πριν από την περιουσία.
Πριν από την έπαυλη.
Πριν από την εταιρεία.
Παλιά τότε που ζούσαν σε ένα μικρό διαμέρισμα στο Ναρβάρτε και έτρωγε κρύα τάκος στο γραφείο μόνο και μόνο για να εξοικονομήσει χρήματα.
Ήξερε τον άντρα που ήταν πριν όλοι τον αποκαλούσαν ισχυρό.
Δεν μπορούσε να το σχεδιάζει αυτό.
Δεν μπορούσε.
Αλλά ο Άμπριλ έδειξε προς τον κήπο.
«Έλα», ψιθύρισε. «Υπάρχει κάτι που πρέπει να δεις.»
Τον οδήγησε χαμηλά πίσω από τον φράχτη, πέρα από το πλαϊνό μονοπάτι, προς το θερμοκήπιο.
Πίσω από τη βουκαμβίλια, ο Σαντιάγο την είδε.
Η Βαλέρια.
Η γυναίκα του.
Περπατούσε δίπλα σε έναν νεότερο άντρα με ένα ακριβό πουκάμισο, το είδος του άντρα που έμοιαζε με χρέος κρυμμένο κάτω από κολόνια.
Τότε η Βαλέρια άγγιξε το πρόσωπό του.
Και τον φίλησε.
Όχι γρήγορα.
Όχι κρυφά.
Αλλά τρυφερά.
Σαν να είχε ξεχάσει την ύπαρξη του Σαντιάγο.
Έπειτα ακούμπησε το μέτωπό της στα λόγια του άντρα που ο Σαντιάγο δεν θα ξεχνούσε ποτέ.
«Λίγο ακόμα. Μόλις τελειώσει αυτό, δεν θα χρειάζεται να κρυβόμαστε πια.»
Ο άντρας χαμογέλασε.
Η Βαλέρια έκλεισε τα μάτια της.
«Σ’ αγαπώ,»
είπε.
Ο Σαντιάγο δεν ανέπνεε.
Δεν μίλησε.
Δεν έκλαψε.
Μόλις κατάλαβε, πολύ αργά, ότι ο Αμπρίλ δεν του είχε φέρει καμία φήμη.
Του είχε φέρει αποδείξεις.
Το κοριτσάκι του είχε δείξει την ακριβή πόρτα που η γυναίκα του σχεδίαζε να χρησιμοποιήσει για να τερματίσει τη ζωή του.
Και έξω από την πύλη, ο ψεύτικος οδηγός περίμενε ακόμα.
Η μηχανή αναμμένη.
Η πίσω πόρτα ανοιχτή.
Έτοιμος να τον πάρει μακριά για πάντα.
ΜΕΡΟΣ 2
