ΜΕΡΟΣ 7 — «Συναντήθηκα ξανά με τον άντρα που κάποτε αγαπούσα και περίμενα να απολογηθεί — όμως αυτό που έβγαλε από τον φάκελο έκανε ολόκληρη την ιστορία ακόμη πιο οδυνηρή»
Η συνάντηση έγινε παρουσία των δικηγόρων.
Ο Μπράιαν κάθισε απέναντί μου.
Για λίγα δευτερόλεπτα κανείς δεν μίλησε.
Τον κοίταξα.
Και σκέφτηκα τον άντρα που είχα παντρευτεί.
Τον άντρα που κάποτε με έκανε να γελάω.
Τον άντρα που μου έλεγε ότι θα είμαστε μαζί ό,τι κι αν συνέβαινε.
Και μετά κοίταξα τον άνθρωπο μπροστά μου.
Δεν ήταν ο ίδιος.
Ή ίσως ήταν πάντα έτσι και εγώ δεν μπορούσα να το δω.
Έβγαλε έναν φάκελο.
«Υπάρχει κάτι που πρέπει να ξέρεις.»
Η δικηγόρος μου τον πήρε.
Εγώ δεν κουνήθηκα.
«Τι είναι;»
«Έγραψα πράγματα όλα αυτά τα χρόνια.»
«Γιατί;»
«Επειδή ήξερα ότι κάποτε θα έπρεπε να σου εξηγήσω.»
Η δικηγόρος μου άνοιξε τον φάκελο.
Υπήρχαν σημειώσεις.
Ημερομηνίες.
Σκέψεις.
Πράγματα που είχε γράψει ο Μπράιαν για τη ζωή μας.
Κάποια ήταν απολύτως εγωιστικά.
Κάποια προσπαθούσαν να δικαιολογήσουν τις πράξεις του.
Και κάποια έδειχναν ότι ήξερε πολύ καλά πόσο εξαρτημένη είχα γίνει από εκείνον.
Αυτό ήταν που με πόνεσε περισσότερο.
Δεν ήταν ότι δεν καταλάβαινε.
Καταλάβαινε.
Απλώς επέλεξε να εκμεταλλευτεί την κατάσταση.
«Γιατί δεν μου είπες ποτέ την αλήθεια;» ρώτησα.
«Φοβόμουν.»
«Τι;»
«Ότι αν ήσουν ανεξάρτητη ξανά, δεν θα με χρειαζόσουν.»
Έμεινα σιωπηλή.
Εκείνη η φράση εξηγούσε περισσότερα από όλα.
Δεν φοβόταν ότι θα με χάσει επειδή δεν με αγαπούσε.
Φοβόταν ότι θα με χάσει επειδή ήξερε πως όταν θα μπορούσα ξανά να σταθώ μόνη μου, θα έβλεπα ποιος πραγματικά ήταν.
«Δεν με αγαπούσες όπως νόμιζα.»
«Σε αγαπούσα.»
«Όχι.»
Τον κοίταξα.
«Με ήθελες εξαρτημένη.»
Δεν απάντησε.
Αυτό ήταν αρκετό.
Η συνάντηση τελείωσε.
Έφυγα χωρίς να κοιτάξω πίσω.
Η Πηνελόπη μου έστειλε μήνυμα αργότερα.
«Ελπίζω να είσαι καλά.»
Της απάντησα.
«Είμαι καλύτερα.»
Δεν είχαμε γίνει φίλες.
Δεν χρειαζόταν.
Είχαμε όμως καταλάβει η μία την άλλη.
Δύο γυναίκες που είχαν ζήσει διαφορετικές εκδοχές του ίδιου ψέματος.
Μετά από μερικές εβδομάδες, η διαδικασία του χωρισμού προχώρησε.
Η ζωή μου άρχισε να αποκτά ρυθμό.
Έβγαινα μόνη.
Έκανα ψώνια.
Περπατούσα.
Ξαναοδηγούσα με ασφάλεια.
Και κάθε φορά που έβλεπα κάτι που παλιότερα δεν μπορούσα να δω, ένιωθα μια μικρή νίκη.
Ένα δέντρο.
Ένα πρόσωπο.
Ένα βιβλίο.
Μια φωτογραφία.
Ένα ηλιοβασίλεμα.
Μικρά πράγματα που κάποτε θεωρούσα δεδομένα.
Τώρα ήταν θησαυροί.
Ένα απόγευμα πήγα μόνη μου σε ένα πάρκο.
Κάθισα σε ένα παγκάκι.
Και θυμήθηκα τον εαυτό μου πριν από την ασθένεια.
Δεν ήθελα να γυρίσω πίσω.
Ήθελα να προχωρήσω.
Τότε το τηλέφωνό μου χτύπησε.
Ήταν η Μαρίσα.
«Τζίνα, πρέπει να έρθεις σπίτι.»
«Γιατί;»
«Βρήκα κάτι.»
«Τι;»
«Ένα ακόμα κουτί από το γκαράζ.»
Η καρδιά μου σταμάτησε για ένα δευτερόλεπτο.
«Τι έχει μέσα;»
Η Μαρίσα σώπασε.
«Φωτογραφίες.»
«Τι φωτογραφίες;»
«Δικές σου.»
Και ξαφνικά ένιωσα ότι ίσως υπήρχε ακόμη ένα κομμάτι της ιστορίας που δεν είχα δει.
