Για μέρες δεν τηλεφώνησα στην Πηνελόπη.
Η δικηγόρος μου επέμενε να μην κάνω κινήσεις που θα μπορούσαν να επηρεάσουν την υπόθεση.
Κι έτσι περίμενα.
Αλλά η αναμονή ήταν βασανιστική.
Κάθε φορά που κοιτούσα τις φωτογραφίες, ένιωθα το ίδιο.
Δεν με πονούσε μόνο η απιστία.
Με πονούσε η διάρκεια.
Έξι χρόνια.
Έξι χρόνια υπήρχε ένας χώρος μέσα στο σπίτι μου όπου ζούσε ένα κομμάτι της δεύτερης ζωής του.
Ένα δωμάτιο όπου άλλη γυναίκα είχε αφήσει παλτό, οδοντόβουρτσα, κλειδιά και φωτογραφίες.
Και εγώ περνούσα λίγα μέτρα μακριά του χωρίς να ξέρω τίποτα.
Όταν τελικά μίλησα με τη δικηγόρο μου, μου είπε κάτι που δεν είχα σκεφτεί.
«Μπορεί να μην ήξερε την αλήθεια.»
«Πώς είναι δυνατόν;»
«Ο Μπράιαν της είπε ότι είσαι αποξενωμένη σύζυγος και ότι πεθαίνεις. Αυτό δεν σημαίνει ότι γνώριζε όλη την πραγματικότητα.»
Η σκέψη αυτή με σταμάτησε.
Για πρώτη φορά, κοίταξα το σημείωμα διαφορετικά.
Δεν έλεγε ότι η Πηνελόπη ήθελε να με βλάψει.
Έλεγε ότι περίμενε.
Περίμενε να φύγω.
Περίμενε να τελειώσει κάτι που πίστευε πως ήταν ήδη καταδικασμένο.
Ίσως ο Μπράιαν να είχε πει ψέματα και στις δύο μας.
Ένα απόγευμα, ο αριθμός της βρισκόταν μπροστά μου.
Δεν κάλεσα.
Έστειλα μήνυμα.
«Πρέπει να μιλήσουμε.»
Η απάντηση ήρθε αργότερα.
«Ποια είσαι;»
Κοίταξα τη Μαρίσα.
«Η σύζυγος του Μπράιαν.»
Πέρασαν αρκετά λεπτά.
Ύστερα ήρθε μία μόνο απάντηση.
«Δεν καταλαβαίνω.»
Έγραψα:
«Η γυναίκα που πίστευες ότι πέθαινε.»
Το τηλέφωνο χτύπησε αμέσως.
Δεν απάντησα.
Την επόμενη μέρα, η Πηνελόπη ήρθε.
Συναντηθήκαμε σε δημόσιο χώρο.
Όταν την είδα, ένιωσα κάτι παράξενο.
Δεν ένιωσα μίσος.
Ένιωσα λύπη.
Ήταν η γυναίκα των φωτογραφιών.
Αλλά τώρα δεν υπήρχε χαμόγελο.
«Εσύ είσαι η Τζίνα;»
«Ναι.»
Έβαλε το χέρι στο στόμα της.
«Ο Θεός μου…»
Της έδωσα αντίγραφο του σημειώματος.
«Αυτό το έγραψες εσύ;»
«Ναι.»
«Τι σου είπε;»
Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.
Μου είπε ότι ο Μπράιαν της είχε παρουσιάσει τον γάμο μας σαν κάτι που είχε ουσιαστικά τελειώσει.
Ότι ήμασταν αποξενωμένοι.
Ότι εγώ ήμουν σοβαρά άρρωστη.
Ότι δεν υπήρχε πραγματική σχέση μεταξύ μας.
Και ότι σύντομα θα μεταφερόμουν σε ίδρυμα.
«Δεν ήξερα ότι έμενες ακόμα μαζί του», είπε.
«Δεν ήξερες ότι ήμουν σπίτι;»
Κούνησε το κεφάλι.
Τότε κατάλαβα.
Ο Μπράιαν είχε δημιουργήσει δύο διαφορετικές πραγματικότητες.
Μία για μένα.
Μία για εκείνη.
Και πίστευε ότι θα μπορούσε να τις κρατήσει χωρισμένες για πάντα.
Η Πηνελόπη έκλαψε.
«Δεν ήθελα να σου κάνω αυτό.»
Δεν ήξερα τι να πω.
Για πρώτη φορά από τότε που άνοιξα την πόρτα του γκαράζ, ένιωσα ότι η πραγματική αντίπαλός μου δεν ήταν εκείνη.
Ήταν ο άνθρωπος που είχε πείσει και τις δύο ότι δεν είχαμε δικαίωμα να γνωρίζουμε την αλήθεια.
Πριν φύγουμε, η Πηνελόπη είπε κάτι που με έκανε να παγώσω.
«Υπάρχει κάτι ακόμα που δεν σου είπα.»
Την κοίταξα.
«Τι;»
«Ο Μπράιαν μου είχε πει ότι είχε ήδη αρχίσει να μεταφέρει κάποια πράγματα στο όνομά του.»
Η καρδιά μου χτύπησε δυνατά.
«Τι πράγματα;»
Η Πηνελόπη δίστασε.
«Δεν ξέρω ακριβώς.»
Και τότε κατάλαβα ότι η υπόθεση δεν αφορούσε μόνο έναν γάμο που είχε τελειώσει.
Αφορούσε χρήματα.
Περιουσία.
Και μια ζωή που ο Μπράιαν ίσως σχεδίαζε να πάρει μαζί του.
