Μέρος 2:
Ο Ράιαν πίστευε ότι το να πάρω τα έγγραφά μου σήμαινε ότι θα έπαιρνα ολόκληρη τη ζωή μου.
Ξέχασε ένα πράγμα.
Ήμουν μητέρα.
Και οι μητέρες προετοιμάζονται για το χειρότερο.
Πριν καν φύγουμε από τη χώρα, σκάναρα κάθε διαβατήριο, κάθε πιστοποιητικό γέννησης, κάθε συμβόλαιο και κάθε νομικό έγγραφο που μου είχε δώσει ο δικηγόρος της γιαγιάς. Αποθήκευσα αντίγραφα σε τρία ξεχωριστά μέρη και έστειλα έναν φάκελο στη δικηγόρο μου, την Άντζελα Παρκ, με ένα σημείωμα που έλεγε:
Αν συμβεί κάτι σε αυτό το ταξίδι, τηλεφώνησε πρώτα σε εμένα. Μετά κάλεσε την αστυνομία.
Ο υπεύθυνος της αεροπορικής εταιρείας με βοήθησε να επικοινωνήσω με την πρεσβεία. Η αστυνομία του αεροδρομίου εξέτασε το υλικό ασφαλείας μέσα σε μία ώρα. Είδαν τον Ράιαν να βγάζει τον φάκελο από την τσάντα μου. Τον είδαν να επιβιβάζεται μόνος του στο αεροπλάνο. Είδαν τα παιδιά μου να κλαίνε δίπλα μου.
Μέχρι τα μεσάνυχτα, η Άντζελα μιλούσε με τις πορτογαλικές αρχές και τον σερίφη στην πατρίδα της.
Μέχρι το πρωί, είχαν ήδη διευθετηθεί τα έγγραφα έκτακτης ανάγκης για ταξίδια.
Το απόγευμα, ο Ράιαν έστελνε μηνύματα στη μαμά.
Μου έστειλε κατά λάθος στιγμιότυπα οθόνης επειδή νόμιζε ότι τα έστελνε σε αυτόν.
Ράιαν: Κόλλησε. Ετοιμάστε τον κλειδαρά.
Μαμά: Τι γίνεται με τα παιδιά;
Ράιαν: Θα το καταλάβει. Πάντα το κάνει.
Αυτή η φράση παραλίγο να με συντρίψει.
Όχι μόνο επειδή ήταν άκαρδο.
Επειδή ήταν αλήθεια.
Πάντα έβρισκα έναν τρόπο να το διαπεράσω.
Αλλά αυτή τη φορά, δεν επρόκειτο να το κάνω σιωπηλά.
Η Άντζελα υπέβαλε έκτακτη διαταγή πριν καν προσγειωθεί η πτήση του Ράιαν. Ο τίτλος ιδιοκτησίας του σπιτιού είχε δεσμευτεί. Η τράπεζα ενημερώθηκε. Ο σερίφης περίμενε. Ο δικηγόρος της γιαγιάς άνοιξε τη σφραγισμένη επιστολή που είχε γράψει πριν από τον θάνατό της.
Το γράμμα που ο Ράιαν δεν γνώριζε ποτέ ότι υπήρχε.
Ανέφερε ότι αν κάποιος στην οικογένεια προσπαθούσε να με εξαναγκάσει, να με απειλήσει, να με εγκαταλείψει ή να με εκμεταλλευτεί οικονομικά για το σπίτι, το όνομά του θα αφαιρούνταν οριστικά από κάθε σχετική αξίωση καταπιστεύματος και κληρονομιάς.
Μέχρι να επιστρέψουμε σπίτι εγώ και τα παιδιά μου, ο Ράιαν είχε ήδη αντικαταστήσει τις κλειδαριές.
Νόμιζε ότι το σπίτι ήταν άδειο.
Δεν ήταν.
Όταν άνοιξε την μπροστινή πόρτα, καθόμασταν στο σαλόνι της γιαγιάς με την Άντζελα, δύο αξιωματικούς και τον εκτελεστή της κληρονομιάς.
Χαμογέλασα.
«Ω, γύρισες», είπα. «Σου έχω μια έκπληξη.»
Ο Ράιαν άρχισε να ουρλιάζει.
