Οι Αναμνήσεις από τον Richter
Ο Klaus Richter δεν φώναζε. Δεν χτυπούσε. Έμπαινε, έκλεινε την πόρτα, με κοιτούσε σαν αντικείμενο. Έλεγε το όνομά μου σωστά. Με ρωτούσε την ηλικία μου. Με αποκαλούσε όμορφη.
Αυτό συνέβαινε δύο φορές την εβδομάδα για οκτώ μήνες. Πάντα στην ώρα του. Μιλούσε για τα παιδιά του, για τη γυναίκα του. Και μετά έφευγε. Δεν χρειάζεται να υπάρχει βία για να υπάρξει καταστροφή.
Ο Αντίκτυπος του Πολέμου
Τα άλλα κορίτσια ήταν εκεί, σιωπηλά. Μερικά 15 χρονών. Όλα με το ίδιο άδειο βλέμμα. Η Simone έκλαιγε κάθε βράδυ. Μια μέρα σταμάτησε. Δεν την ξαναείδαμε ποτέ.
Αν κάποια αρρώσταινε, εξαφανιζόταν. Δεν ήμασταν άνθρωποι. Ήμασταν εργαλεία.
Ο Αγώνας για Επιβίωση
Δεν ήθελα να πεθάνω. Ίσως αυτό με κάνει δειλή. Ίσως συνεργό. Δεν ξέρω. Ξέρω μόνο ότι επέζησα.
Έγινα κάτι άλλο. Ένα σώμα χωρίς συναίσθημα. Ένα αντικείμενο. Και έτσι πέρασαν οι μήνες, μέχρι που ο πόλεμος άλλαξε πορεία.
Σε αυτή τη μαρτυρία κρύβεται ένα μήνυμα: η δύναμη της ανθρώπινης ψυχής και η ανάγκη να ειπωθούν αυτές οι ιστορίες. Για να μην ξεχαστούν ποτέ.
