Η Αόρατη Φυλακή
Το ξενοδοχείο βρισκόταν στη Rue de la Republique, στην καρδιά της Λυών, μιας πόλης γνωστής πριν τον πόλεμο για το μετάξι και τη γαστρονομία της. Όταν οι Γερμανοί κατέλαβαν τη μη κατεχόμενη ζώνη τον Νοέμβριο, μετέτρεψαν τη Λυών σε στρατηγικό κέντρο. Η Γκεστάπο εγκαταστάθηκε στο Hotel Terminus, η Wehrmacht κατέλαβε δεκάδες κτίρια και το Hotel Grand Étoile έγινε το λεγόμενο Luftungheim, ένας χώρος «αναψυχής».
Ήταν ένας στρατιωτικός οίκος ανοχής μεταμφιεσμένος σε δημόσια υπηρεσία. Επίσημα γερμανικά έγγραφα που ανακαλύφθηκαν αργότερα επιβεβαιώνουν την ύπαρξη εκατοντάδων τέτοιων εγκαταστάσεων στην κατεχόμενη Ευρώπη. Ονομάζονταν Soldatenbordell. Αλλά δεν ήταν συνηθισμένοι οίκοι ανοχής. Υπήρχαν οργανωμένες, ιεραρχικές, ιατρικές δομές με φακέλους, αυστηρά προγράμματα και καθημερινά όρια. Υπήρχαν κανόνες, απόλυτος έλεγχος. Και μετά ήμασταν εμείς. Κάποιες στρατολογημένες με τη βία, άλλες από φυλακές ή με αντάλλαγμα φαγητό για τις οικογένειές τους.
Οι Πρώτες Μέρες στο Ξενοδοχείο
Δεν ήξερα τίποτα όταν μπήκα για πρώτη φορά στο ξενοδοχείο. Το μόνο που ήξερα ήταν ότι η ζωή μου είχε σταματήσει τη στιγμή που με διάλεξε ο αξιωματικός. Στο στρατιωτικό φορτηγό ήμασταν πέντε κορίτσια. Καμία δεν μιλούσε. Η σιωπή ήταν βαριά σαν μόλυβδος. Θυμάμαι ότι έβρεχε, και ο ήχος της βροχής πάνω στο ύφασμα δημιουργούσε έναν σχεδόν υπνωτικό ρυθμό. Όταν όμως άνοιξε η πόρτα, κατάλαβα ότι έμπαινα σε μια άλλη φυλακή. Την Αόρατη Φυλακή.
Οι Μηχανισμοί Ελέγχου
Μου ανέθεσαν το δωμάτιο 13. Ένα διπλό κρεβάτι, καθαρά σεντόνια, μια λάμπα, ταπετσαρία με λουλούδια. Στον τοίχο υπήρχε ένας πίνακας, ένα γαλλικό τοπίο, σε απόλυτη αντίθεση με όσα συνέβαιναν μέσα.
Η Madame Colette μου είπε ότι ήμουν «τυχερή». Ότι το να ανήκεις σε έναν αξιωματικό ήταν καλύτερο από το να εξυπηρετείς πολλούς. Μου είπαν να είμαι ευγνώμων. Αυτή η λέξη με στοιχειώνει ακόμα.
Οι Αναμνήσεις από τον Richter
