Το Μήνυμα της Κόρης μου – Μέρος 1: Η Ανακάλυψη
Το Αίσθημα της Ανησυχίας
Ήμουν στη μέση του να φτιάχνω τη γραβάτα μου όταν το κινητό μου χτύπησε στο κομοδίνο. Το ένιωσα πριν καν διαβάσω το μήνυμα – ένας σφιχτός κόμπος στο στομάχι μου.
Η κόρη μου ποτέ δεν μου έστελνε μηνύματα μέσα στο σπίτι. Η Έμμα ήταν οκτώ. Αν χρειαζόταν κάτι, φώναζε «Μπαμπά!» σαν να ήταν συναγερμός έκτακτης ανάγκης.
Το Μήνυμα
Το μήνυμα ήταν σύντομο:
Μπαμπά, βοήθησέ με με το φερμουάρ. Έλα στο δωμάτιό μου. Μόνο εσύ. Κλείσε την πόρτα.
Ένιωσα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Πολύ προσεκτικά διατυπωμένο. Σαν να είχε σκεφτεί κάθε λέξη.
Στο Δωμάτιό της
Κατέβηκα το διάδρομο και σταμάτησα στην πόρτα της Έμμα. Χτύπησα απαλά. «Γεια σου, μικρή. Είσαι ντυμένη;»
Μια μικρή φωνή απάντησε: «Ναι. Έλα.»
Άνοιξα την πόρτα.
Δεν φορούσε το φόρεμα για τη συναυλία. Μόνο τζιν και ένα φαρδύ μπλουζάκι, κοντά στο παράθυρο. Το κινητό της ήταν σφιχτά στο χέρι της και δεν με κοίταζε.
Η Αποκάλυψη
Κλείδωσα την πόρτα πίσω μου.
«Είπες φερμουάρ,» είπα προσεκτικά. «Πού είναι το φόρεμα;»
«Ψέματα είπα,» ψιθύρισε.
Κατέβασα την ανάσα μου. «Οκ.»
«Χρειαζόμουν να έρθεις,» είπε. «Μόνο εσύ.»
Πλησίασα αργά. «Τι συμβαίνει;»
Κατέβασε το κεφάλι της. «Υπόσχεση ότι δεν θα τρομάξεις.»
Γονάτισα στο ύψος της. «Είμαι εδώ. Πες μου.»
Γύρισε και σήκωσε το μπλουζάκι της.
