Η τελική κατάρρευση δεν ήρθε με δράμα.
Ήρθε με υπογραφές. Έγγραφα. Αποφάσεις.
Η Felicia έχασε κάθε έλεγχο που νόμιζε ότι είχε. Όχι επειδή κάποιος την εκδικήθηκε.
Αλλά επειδή ποτέ δεν τον είχε πραγματικά.
Μήνες αργότερα, βρέθηκα ξανά στο διαμέρισμα που είχε αφήσει ο Arthur.
Ήσυχο. Καθαρό. Αληθινό.
Δεν ήταν το τέλος της ζωής μου.
Ήταν η αρχή της δικής μου.
Κάθισα δίπλα στο παράθυρο και κράτησα το γράμμα του.
«Τα κατάφερες,» ψιθύρισα.
Και για πρώτη φορά, δεν ένιωσα απώλεια.
Ένιωσα ελευθερία.
Το Κληροδότημα των 28 Εκατομμυρίων – Μέρος 2 (Συνέχεια)
Η πρώτη ένδειξη ότι η Felicia δεν είχε καταλάβει τι πραγματικά συνέβαινε, ήρθε δύο μέρες μετά το τελευταίο της τηλεφώνημα.
Ο Simon με κάλεσε νωρίς το πρωί. Η φωνή του ήταν πιο κοφτή από το συνηθισμένο.
«Προσπαθεί να κινηθεί νομικά εναντίον σου,» είπε. «Αλλά το κάνει στα τυφλά.»
Δεν απάντησα αμέσως. Έβλεπα από το παράθυρο τον κόσμο να ξυπνάει, σαν να μην είχε αλλάξει τίποτα, ενώ για εμένα είχε αλλάξει τα πάντα.
«Ας την αφήσουμε,» είπα τελικά.
Υπήρξε μια μικρή παύση στην άλλη γραμμή.
«Είσαι σίγουρη;»
«Δεν χρειάζεται να κυνηγήσω κάποιον που ήδη πέφτει.»
