Τον άνοιξα.
Μέσα ήταν εκτυπωμένα άρθρα για προγεννητική ψύχωση, έντυπα κλινικών, υπογραμμισμένες παραγράφους και ένα πλαστό έγγραφο με το όνομά μου ως κύριο επαφή.
Η ημερομηνία: τρεις μέρες πριν.
Η κοιλιά μου κόπηκε.
Αυτό δεν ήταν απλώς σκληρότητα.
Ήταν σχέδιο.
Η Άσλεϊ έκανε ένα βήμα πίσω.
«Δεν είναι όπως φαίνεται—»
Βγάλα το κινητό μου.
«Θα εξηγήσεις ακριβώς πώς φαίνεται στην αστυνομία.»
Η έκφρασή της άλλαξε.
«Μην κάνεις πως νοιάζεσαι τώρα!» φώναξε. «Δεν ήσουν ποτέ εδώ! Έκανα ό,τι χρειαζόταν για εκείνη τη γυναίκα. Κάποιος έπρεπε να διατηρήσει την τάξη στο σπίτι!»
Η Λίλυ άφησε έναν σπασμένο λυγμό πίσω μου.
Άνοιξα την κλήση στα μεγάφωνα:
«Χρειάζομαι αστυνομικούς και ασθενοφόρο αμέσως. Η έγκυος γυναίκα μου κακοποιείται στο σπίτι μου. Η υπεύθυνη είναι ακόμα εδώ.»
Η Άσλεϊ τράπηκε σε φυγή προς την κουζίνα.
Την ακολούθησα.
Προσπάθησε να πιάσει την τσάντα της, αλλά ήμουν πιο γρήγορος και την πέταξα στην άκρη. Προσπάθησε να περάσει, αλλά έκλεισα την πόρτα χωρίς να τη αγγίξω.
«Ούτε ένα βήμα παραπάνω.»
«Δεν μπορείς να με κρατήσεις!»
«Και δεν μπορούσες να βασανίσεις τη γυναίκα μου.»
Η έκφρασή της άλλαξε.
Ο φόβος εξαφανίστηκε.
Αντικαταστάθηκε από κάτι πιο κρύο.
«Το λες βασανιστήριο;» κορόιδεψε. «Ήταν ήδη σπασμένη. Πάντα έκλαιγε. Πάντα ζητούσε συγγνώμη. Ζητούσε άδεια για τα πάντα. Απλώς έσπρωξα εκεί που ήταν αδύναμη.»
Η πρόταση αυτή με πάγωσε.
Γιατί ένα μέρος της—μικρό και άσχημο—ήταν αλήθεια.
Η Λίλυ ζητούσε συγγνώμη πιο συχνά.
Για το ότι ήταν κουρασμένη.
Για τα κιλά που πήρε.
Για το ότι κοιμόταν νωρίς.
Για το ότι δεν «έδειχνε καλά».
Και εγώ… νόμιζα ότι ήταν φυσιολογικό.
Εγκυμοσύνη. Στρες.
Ήμουν τόσο λάθος.
Σε δέκα λεπτά ήρθε η αστυνομία.
Λίγο μετά, το ασθενοφόρο.
