Καθόμουν σε ένα ήσυχο καφέ, κρατώντας τα δίδυμα μου.
Ήμουν ήρεμη.
Ελεύθερη.
Το κινητό μου δόνησε.
Ένα μήνυμα από άγνωστο αριθμό.
«Έχασα τα πάντα… αλλά τώρα καταλαβαίνω ποια ήσουν. Συγγνώμη.»
Το κοίταξα για λίγο.
Και μετά…
το διέγραψα.
Γιατί μερικές συγγνώμες…
έρχονται πολύ αργά.
Και μερικές γυναίκες…
δεν είναι απλά δυνατές.
Είναι αυτές που κρατούν όλο τον κόσμο στα χέρια τους… σιωπηλά.
