Το σπίτι ζωντάνεψε ξανά.
Τα έπιπλα δεν ταίριαζαν, αλλά είχαν ζεστασιά.
Οι τοίχοι γέμισαν με ζωγραφιές και φωτογραφίες.
Η μητέρα βρήκε δουλειά.
Τα παιδιά ξαναγέλασαν.
Και εκείνη έγινε πιο δυνατή.
Ένα βράδυ, βλέποντάς τα να κοιμούνται, ψιθύρισε:
«Χάσαμε πολλά…»
Ένα δάκρυ κύλησε.
«Αλλά δεν χάσαμε τον εαυτό μας… και αυτό έχει τη μεγαλύτερη αξία.»
